Unha palloza de pedra restaurada con mimo, onde a arquitectura tradicional galega convive con todas as comodidades para unha estancia perfecta.
Recuperamos con mimo os muros de pedra, as vigas de madeira e o forno de pan orixinal, conservando a alma da casa mentres a dotamos de todas as comodidades actuais. Cada recuncho conta a historia da serra oriental galega.
A Casa de Gobo forma parte dunha explotación familiar viva, e durante a túa estancia poderás coñecer de preto o día a día do campo galego.
Participa nas labores do campo e descobre de primeira man como se traballa a terra na serra oriental galega.
Coñece o cultivo da nosa propia horta, onde medran as hortalizas que forman parte do día a día da casa.
Achégate á gandaría extensiva familiar e descobre o coidado tradicional do gando en réxime semi-libre.
En breve publicaremos o plano detallado de A Casa de Gobo coa distribución completa das súas estancias.
A casa organízase en tres zonas independentes, pensadas para que cada grupo ou familia goce do seu propio espazo.
Espazo independente coa súa propia cociña e baño, pensado para o descanso de toda a familia.
Espazo independente coa súa propia cociña e baño, pensado para o descanso de toda a familia.
Espazo independente coa súa propia cociña e baño, pensado para o descanso de toda a familia.
Xunto á cociña, entre os muros de pedra que dan orixe á Casa de Gobo, consérvase o antigo forno de pan da casa: un forno de pedra e barro cocido, coma os que durante xeracións quentaron as aldeas da serra oriental galega cada vez que tocaba "amasar". O pan galego tradicional facíase, e en moitas casas da aldea aínda se fai hoxe, con moi poucos ingredientes: fariña de trigo (ás veces mesturada con centeo ou millo), auga, sal e masa nai, gardada da fornada anterior coma se fose un tesouro que pasaba de semana en semana, e de xeración en xeración. Non se usaba lévedo industrial: era esa masa vella, viva, a que facía fermentar a nova. O día de amasar era case unha celebración. Mesturábase a fariña coa auga morna e a masa nai, e amasábase a man durante un bo anaco, con forza e paciencia, ata conseguir unha masa elástica e lisa. Despois dividíase en pezas, dábaselles forma redonda e deixábanse fermentar tapadas, moitas veces en artesas ou recipientes de madeira, protexidas do frío con panos ou mesmo con chaquetas vellas, mentres a masa dobraba o seu tamaño lentamente, durante horas. Mentres tanto, acendíase o forno con leña de carballo ou castiñeiro, deixando que o lume quentase ben a bóveda de pedra durante un bo anaco. Cando a pedra estaba ao vermello, retirábanse as brasas ou apartábanse a un lado, barríase a base cun vasoiro húmido e, coa pa de madeira, introducíanse as fogazas directamente sobre a pedra quente. O calor acumulado na propia pedra, e non unha chama directa, era o que cocía o pan lentamente, dando esa codia grosa e crocante e esa miga esponxosa tan características. En moitas aldeas coma A Sendiña, este ritual non era só cousa dunha casa: compartíase un forno común entre varias familias, e cada unha tiña a súa quenda para amasar e cocer, normalmente cada quince días, en cantidade suficiente para toda a semana. Hoxe, recuperar e manter vivo o noso forno é unha forma de manter viva esa memoria: a dun pan feito con tempo, coas mans e co lume de sempre.
